Zdjęcia promocyjne muzyka — sesja portretowa pod okładki wydawnictw

Zdjęcie pod okładkę ma inne wymagania niż portret na stronę. Na gotowej grafice połowę kadru zajmie tytuł i podpis, więc kompozycja musi mieć zaplanowaną pustą przestrzeń — inaczej projektant przycina zdjęcie i traci to, co było w nim najlepsze. Format też jest inny: serwisy streamingowe pokazują okładkę w kwadracie, a materiały promocyjne wymagają wersji poziomej i pionowej z tego samego ujęcia. Do tego gitara: duży, błyszczący przedmiot, który przy nieuważnym oświetleniu odbija lampę w lakierze i przejmuje uwagę.

Kadry budowane z marginesem na typografię — sylwetka przesunięta w bok albo w dół, z czystym obszarem tła po drugiej stronie. Ujęcia dublowane w proporcjach pionowej i poziomej, żeby to samo zdjęcie dało się użyć i na okładce, i w zapowiedzi. Gitara oświetlona światłem prowadzonym z boku pod ostrym kątem, tak by lakier dawał smugę zamiast lustrzanego odbicia lampy. Ciemne tło i ciemne ubranie jako stała rama serii, z twarzą i instrumentem jako jedynymi jasnymi punktami.

Materiał wykorzystany później na okładkach kolejnych wydawnictw muzycznych — zdjęcia z jednej sesji wystarczyły na kilka premier, bo od początku były kadrowane z zapasem na projekt graficzny.

Najczęstsze pytania o taką sesję

Czym różni się zdjęcie na okładkę od zwykłego portretu?

Kompozycja ma zaplanowaną pustą przestrzeń na tytuł i podpis, a to samo ujęcie powstaje w proporcji pionowej i poziomej. Projektant nie musi wtedy przycinać tego, co w zdjęciu najlepsze.

Jak fotografować błyszczącą gitarę, żeby nie odbijała lampy?

Światłem prowadzonym z boku pod ostrym kątem. Lakier daje wtedy smugę zamiast lustrzanego odbicia.