Portret studyjny czarno-biały — światło jako jedyny środek

Portret bez koloru i bez tła nie ma się czym bronić poza kompozycją i światłem. Każdy błąd w ustawieniu lamp zostaje widoczny: źle poprowadzony cień spłaszcza twarz, za mocne dopełnienie zabiera dramaturgię, za słabe — gubi połowę rysunku. Materiał w tej sesji był dodatkowo wymagający: gęsta broda i tatuaże to dwie faktury, które przy twardym świetle zamieniają się w czarne plamy, a przy miękkim tracą charakter, czyli dokładnie to, co miało być tematem zdjęcia.

Jedno źródło główne z wąską charakterystyką jako podstawa rysunku i osobne światło wydobywające fakturę brody i skóry, ustawione pod kątem, który rysuje włos zamiast go zalewać. Tło zostawione bez oświetlenia, żeby sylwetka wychodziła z czerni, a nie stała przed szarą płachtą. Kadry prowadzone od pełnej sylwetki na krześle po zbliżenie na twarz, z konsekwentnie utrzymanym kierunkiem światła, dzięki czemu cała seria czyta się jako jedna opowieść. Konwersja na czerń i biel zaplanowana przed sesją, nie zastosowana po niej — ekspozycja ustawiana pod tonalność, nie pod kolor.

Seria portretów o jednolitym charakterze, w której zmienia się plan i poza, a nie sposób oświetlenia. Materiał portfolio pokazujący warsztat portretowy w najbardziej wymagającym wariancie.

Najczęstsze pytania o taką sesję

Jak oświetlić twarz z gęstą brodą w portrecie czarno-białym?

Jednym źródłem głównym o wąskiej charakterystyce i osobnym światłem ustawionym pod kątem, który rysuje włos zamiast go zalewać. Tło zostaje nieoświetlone, więc sylwetka wychodzi z czerni.