Fotografia szkła artystycznego — wazony Mila Fori na białym tle

Szkło jest w fotografii produktowej materiałem granicznym. Nie odbija światła jak przedmiot nieprzezroczysty, tylko je przepuszcza, załamuje i rzuca dalej — a to znaczy, że oświetla się nie szkło, lecz tło i otoczenie, które przez szkło widać. Na białym tle przezroczysty wazon znika: traci krawędzie i zamienia się w niewyraźny zarys. Barwione szkło ma odwrotny problem, bo jego kolor zmienia się wraz z grubością ścianki, więc bez kontroli świateł ten sam obiekt bywa raz szmaragdowy, raz czarny. Do tego każdy egzemplarz jest inny, więc nie ma jednego ustawienia na całą serię.

Oświetlenie budowane od tła: rozproszone światło za obiektem rysuje jego kontur, boczne panele ograniczone flagami dokładają krawędzie, żeby bryła miała czytelny obrys na bieli. Ekspozycja ustawiana pod najgrubszą partię szkła, gdzie barwa jest najgłębsza — cieńsze partie rozjaśniają się wtedy naturalnie, zamiast wypalać. Każdy wazon ustawiany osobno, z korektą kąta pod rysunek wewnętrznych warstw, ale w tej samej ramie kadru, żeby kolekcja trzymała się razem. Powierzchnie czyszczone przed każdym ujęciem, bo na szkle widać wszystko.

Seria zdjęć, w której każdy egzemplarz zachowuje swoją barwę i strukturę wewnętrzną, a wszystkie razem czytają się jako jedna kolekcja. Materiał na kartę produktu i do prezentacji kolekcji.

Najczęstsze pytania o taką sesję

Dlaczego szkło znika na zdjęciu na białym tle?

Bo szkło przepuszcza i załamuje światło zamiast je odbijać. Oświetlam więc tło i otoczenie: rozproszone światło za obiektem rysuje kontur, a boczne panele ograniczone flagami dokładają krawędzie.

Jak zachować prawdziwy kolor barwionego szkła?

Ekspozycję ustawiam pod najgrubszą partię szkła, gdzie barwa jest najgłębsza. Cieńsze partie rozjaśniają się wtedy naturalnie, zamiast się wypalać.